Chapter 7 of 48 — First Letter written by Nestan-Daredjan to her Lover
The bar under the site header changes font, size, spacing, width, and more. Press ? for shortcuts.
Chapter Analysis

Themes

epistolary lovelongingfeminine voice

Poetic Notes

The epistolary stanzas — Nestan-Daredjan's letters — represent some of the poem's most carefully crafted verse. The feminine voice in these letters is distinctive, with shorter rhetorical units and more direct emotional expression than the masculine courtly register.

Wardrop 1912 translation notes (Public Domain)
Chapter 7

First Letter written by Nestan-Daredjan to her Lover

Nestan-Darejan sends her first letter to Tariel through Asmath, rebuking him for fainting with grief and urging him to prove his love through heroic deeds — specifically by defeating the rebellious Khatavian tributaries.

Sources & Edition
EnglishMarjory Scott Wardrop translation, 1912 · Public Domain
Georgianka.wikisource.org (stanzas 1–968) · aura.ge (stanzas 969–)
IllustrationMihály Zichy, 1888 illustrated edition — Public Domain (Wikimedia Commons)

~3 min · 5 stanzas

Tap ★ for focus mode — hide header and bar for reading.

Zichy, 1888

The first secret letter from Nestan-Daredjan to her beloved Tariel
Mihály Zichy, 1888 illustrated edition — Public Domain (Wikimedia Commons)
376
“წიგნი ვნახე, მისი იყო, ვისი მდაგავს ალი გულსა;
მოეწერა მზისა შუქსა: «ნუ დაიჩნევ, ლომო, წყლულსა;
მე შენი ვარ, ნუ მოჰკვდები, მაგრა ბნედა ცუდი მძულსა.
აწ ასმათი მოგახსენებს ყველაკასა ჩემგან თქმულსა”.
377
«ბედითი ბნედა, სიკვდილი რა მიჯნურობა გგონია?
სჯობს, საყვარელსა უჩვენნე საქმენი საგმირონია!
ხატაეთს მყოფნი ყველანი ჩვენნი სახარაჯონია,
აწ მათნი ჯავრნი ჩვენზედა ჩვენგან არ დასათმონია!
378
«შენგან ჩემისა ქმრობისა წინასცა ვიყავ მნდომია,
მაგრა აქამდის საუბრად კვლა ჟამი არ მომხდომია,
ძოღან ხელ-ქმნილსა გიჭვრეტდი კუბოსა შიგან მჯდომია,
მანდა, ყველაი მასმია, რაცა შენ გარდაგხდომია.
379
«მართლად გითხრობ, მომისმინე ესე, რაცა მოგახსენე:
წა, შეები ხატაელთა, თავი კარგად გამაჩვენე;
გიჯობს, ცუდად ნუღარა სტირ, ვარდი კვლამცა რად დასტენე?
მზემან მეტი რაღა გიყოს, აჰა, ბნელი გაგითენე!»
380
“ასმათი მეუბნებოდა უშიშრად, არ მეკრძალოდა;
ჩემი რა გითხრა, რა ვიყავ, ლხინი რა დამეთვალოდა!
გული მი და მო მიარდა, კრთებოდა და მელალოდა;
მუნ პირი ჩემი გაბროლდა და ღაწვი გამელალოდა”.